Review: Singularity
E [related_article id=”160734″] rgens in de jaren ’50 klooide de Sovjet-Unie op een afgelegen eiland met een nieuw scheikundig element. Nadat een en ander gruwelijk misliep, werd dat hele eiland in quarantaine en het onderzoek in de doofpot gedropt. In Singularity speel jij een Amerikaanse piloot die daar nu, jaren later, bij toeval terechtkomt. Wat begint als een traditionele first-person shooter slaat al snel om in een best aparte actiegame. Dat heeft zowat alles te maken met een gadget waar je al vrij vroeg in het verhaal de hand op kunt leggen. De TMD, wat staat voor een apparaat dat toelaat om de tijd te manipuleren, gooit de gameplay immers volledig om. Met dit tuig kun je de tijdsbeleving van je doelwit op rewind of fast forward sturen. Richt het op een verroeste loopplank en ze herstelt zich tot haar gloednieuwe ouwe zelve. Spoel de tijd versneld vooruit voor een vijand en je ziet hem voor je ogen tot stof uit elkaar vallen.
Uiteraard zit elke locatie nokvol omgevingspuzzels waar je op deze best aparte manier richting je volgende objectief mag navigeren. Bovenop dit creatief omspringen met de tijd gooien de makers nog een paar extra sciencefictionopties, maar die lijken eerder complementair met de kerneigenschappen van de TMD en richten zich vooral op de degelijke, maar niet uitzonderlijke vuurgevechten. Wel weer van uitstekende kwaliteit is het verhaal dat zich ondanks alle heen-en-weer gehop tussen nu, 1950 en een andere dimensie, verrassend rechtop weet te houden.
