Gaat oled-tv dan toch langer mee dan lcd?
Oled-tv’s hadden lange tijd een uitstekende naam op het vlak van kleurkwaliteit maar minder qua duurzaamheid. Dat lijkt onterecht volgens de stresstests van Rtings (via T3). Die website testte 102 tv’s van verschillende merken en prijsklassen over een versnelde looptijd van 18.000 uur. Dat kun je vergelijken met vier uur per dag tv kijken gedurende twaalf jaar.
Uit de tests bleek onder meer dat de curve relatief gelijkmatig oploopt tot ze tussen de 8.000 en 10.000 uur stevig klimt. Twintig tv’s gingen zelfs volledig kapot. Daarnaast waren er weinig snelle pannes, want de betrokken tv’s waren al gebruikt voor reviews.
Goed nieuws
Dat er pas na zo’n 10.000 uur echt meer problemen optreden, is eigenlijk goed nieuws. Dat betekent dat je met veel tv’s al goed zit voor tien jaar normaal gebruik. Een opvallende vaststelling is wel dat een panne bij de meeste van die 20 toestellen meteen ook het einde voor die tv betekende. Deze apparaten blijken niet gemaakt om gemakkelijk hersteld te kunnen worden.
Andere tv’s gingen dan wel niet volledig kapot, maar hadden problemen die ze toch quasi onbruikbaar maakten. Denk aan kapotte pixels of vervaagde kleuren. De oorzaak van pannes waren vaak te zoeken bij storingen bij het backlight, de elektronica of de stroomvoorziening. LG en TCL deden het uitstekend, met weinig grote pannes.
Schermtype van belang
Nog belangrijker is het om te weten welk type tv je het best koopt. Enerzijds heb je de lcd-schermen. Die gebruiken een achtergrondlicht en sturen dat door een kleurfilter, bestaande uit vloeibare kristallen. Die backlight kan over het hele scherm zitten. Dan zit je met een direct achtergrondlicht zonder lokale dimzones of met een duurdere Full Array-tv. Die laatste heeft wel die belangrijke dimzones en is dus ook wat duurder. Daarnaast heb je nog leds die enkel in de randen (boven en/of, eventueel ook zijkanten) zitten, met of zonder lokale dimzones. Die dimzones zijn belangrijk om echt zwart te verkrijgen en het bloomingeffect te vermijden.
Het valt op dat in deze test de tv’s zonder dimzones meer problemen opleverden. Dat zijn dus de goedkopere modellen. Ook bleek dat dunne tv’s, die gebruikmaken van edge-lighting, sneller kapot gaan. Vaak zitten de ledlampjes dan nog in serie verbonden. Als er dan eentje sterft, dan gaat de hele lijn of kolom aan leds eraan. Zo krijg je strepen in je tv die geen kleuren meer vertonen. Soms kan zelfs de hele tv uitvallen hierdoor.
Duurdere tv’s met Full Array-backlight gingen meestal langer mee, maar ook hier zorgden relatief beperkte oorzaken voor grotere problemen. Als enkele zones het voor bekeken hielden, was een volledige zone zwart.
Verrassend was hoe goed de oled-modellen het deden. Een oled-scherm heeft geen backlight. Wel straalt elke pixel zelf licht uit en kan het uitschakelen voor echt zwart. Deze schermen ondervonden het minste problemen. Twee ervan hadden een storing bij de energievoorziening, maar dat was relatief eenvoudig op te lossen. Zoals bekend kan een beeld dat lang blijft staan, in het scherm inbranden, maar dat is bij afwisselend gebruik nooit relevant.
Conclusie
Prijs en merk spelen minder een belang dan schermtype, blijkt uit deze test. Vooral dunne led-tv’s met achtergrondlicht uit de randen (edge-lit) gingen sneller stuk. Bij een led-tv kies je dus beter voor de Full Array-types, met meer leds over de volledige achtergrond van het paneel. Kan je meer uitgeven, dan is oled blijkbaar een veilige keuze.
