Record: deze QR-code is kleiner dan een bacterie en dat is interessanter dan je misschien denkt
Een samenwerking tussen TU Wein en Cerabyte heeft QR-codes opgeleverd die bestaan uit pixels met een grootte van slechts 49 nm. De gehele QR-code is daardoor slechts 1,98 µm² groot, wat voor alle duidelijkheid extreem klein is. De codes zijn kleiner dan een bacterie en kunnen niet met het blote oog gezien worden, terwijl ook een optische microscoop niet volstaat. Wil je ze kunnen uitlezen, dan heb je een elektronenmicroscoop nodig.
De nieuwe QR-codes zijn minder dan de helft (37%) zo groot als de vorige recordhouder. Er bestaan weliswaar nog kleinere zogenaamde nanosculpturen, maar in dit geval is het belangrijk om te benadrukken dat het effectief om functionele en stabiele QR-codes gaat. Met name voor de preservatie van data over lange termijn kan deze ontwikkeling belangrijk zijn.
Praktische toepassing
De bedoeling van dergelijke QR-codes is om op een erg efficiënte en veilige manier data op te slaan. Ze gaan dus geen harde schijven, usb-sticks of SD-kaartjes vervangen. Voor dagdagelijks gebruik zijn die namelijk gewoon handiger, zeker als je ook rekening houdt met de hoeveelheid data die je in een bepaalde oppervlakte kan proppen. Een klein SD-kaartje kan tegenwoordig al makkelijk 2 TB aan data bevatten, maar met de nieuwe, microscopisch kleine QR-codes zou je al een volledig A4-blad moeten bedrukken om aan diezelfde 2 TB te geraken.
Toch hebben dergelijke QR-codes hun nut. Zoals gezegd wordt er gemikt op efficiënte en veilige opslag van data op langere termijn. Het grote voordeel van dergelijke QR-codes is dat ze geen energie of keoling vereisen en in principe niet vergaan. Ze kunnen dus gebruikt worden om data eeuwig te preserveren en blijven nuttig zolang we over de technologie beschikken om ze te kunnen lezen.
Verdere ontwikkelingen
Of dergelijke QR-codes ook effectief gebruikt zullen worden om data te bewaren, valt nog af te wachten. De belangrijke doorbraak is hier vooral dat een werkbaar evenwicht is gevonden tussen de grootte en de stabiliteit van de QR-code, waardoor het in principe een betrouwbare optie is om data op te slaan.
Nu dit evenwicht bereikt is en gedemonstreerd is dat de QR-codes in een stabiel proces telkens opnieuw geproduceerd kunnen worden, zal er in een volgende fase gekeken worden naar optimalisaties. Denk daarbij aan betere schrijfsnelheden en een productieproces dat opgeschaald kan worden. Uiteindelijk is het ook de bedoeling om op basis hiervan meer complexe datastructuren te ontwikkelen.
