Wimax de redding van het avondland? No way!
Draadloos, dat werkt op de fantasie van vele mensen: ‘Dat is de mirakeloplossing voor alle breedbandproblemen.’ Een befaamd internationaal onderzoeksbureau
beweerde onlangs zelfs dat acht Wimax-masten zouden volstaan om in een stad van 200.000 inwoners iedereen 100 Mbps te schenken. Mijn cursussen antenne-
en microgolftechniek liggen ondertussen al 44 jaar achter de rug en toch herinner ik mij vaag enkele basiswetten uit de fysica die deze bewering als schromelijk overhypt afdoen.
Wel blijf ik geloven in de Wet van Moore en dat wij met z’n allen, over vijf à tien jaar, thuis, op kantoor, op school en op hotelkamer wél 100 Mbps bandbreedte ‘op en neer’ zullen nodig hebben. In 2015 bezit ieder gezin drie HDTV’s, drie pc’s, spelconsoles en diverse geconnecteerde apparaten voor spraak, ultrasnel internet, eGov, thuiswerken, de virtueel genetwerkte onderneming (thuisproductie), afstandsleren, communitywerking (cultuur), videotelefonie en -conferentie, telebewaking, telegeneeskunde en e-huishoudhulp.
Die apparaten ontvangen niet enkel gegevens maar zenden eveneens massaal gegevens uit. Als we met z’n allen video on demand willen, maar toch nog altijd verder willen surfen met een vlotte antwoordtijd, dan moet bandbreedte drastisch naar omhoog. Dan hebben wij tweewegs 100 Mbps nodig. Draadloos is daarvoor geen oplossing. Draadloos is alleen een oplossing voor mensen die mobiel zijn. Wie thuis wil surfen en video via IP bekijken, moet met glasvezel bediend worden, of het wordt een ramp. De densiteit van de antennes wordt inderdaad zo groot, dat het aanvaardbare overschreden wordt.
Je moet helemaal geen geëxalteerde geitenwollensokkenkerel zijn om de uitbreiding van de antenneparken naar Wimax te verwerpen. Ook Jan met de
pet weet al wat hem te wachten staat. Hij wil niet in een microgolfoven gaan zitten. ‘Mijn mobieltje, prachtig! Maar geen mast op mijn dak of in mijn achtertuin’, antwoorden buurtbewoners onlangs in Sint-Jans-Molenbeek en Haasdonk aan Base en Clearwire, en ze stapten naar de Raad van State.
Investeerders denken dat draadloos goedkoop is qua infrastructuur, maar ook dat is een mythe: het zendpark stijgt exponentieel in prijs als de bandbreedte toeneemt, en telkens weer duiken nieuwe teleurstellingen op. De reëel bruikbare bandbreedte uit 3G is achteraf een vreselijke misrekening gebleken, nog niet genoeg om muziek te streamen.
Alle operators blijven Fiber to the Home voor zich uitduwen, maar ondertussen zitten ze al tot het stadium dat hun glasvezelnet doorgetrokken is tot op elke straathoek, tot in de distributiekast. Zodat alles nu in dubbel gelegd wordt: één bundel voor Belgacom, en een tweede voor Telenet. En uiteindelijk zullen beide uiteindelijk toch moeten toegeven, en dan zullen we opgescheept zitten met twee FTTH-netwerken. Dat is te vergelijken met de overheid die zou toelaten dat er twee autostrades gebouwd worden tussen Brussel en Luik, alleen om de concurrentie tussen twee concessionarissen in stand te houden.
Misschien lijd ik een beetje aan paranoia, maar ik blijf meer vertrouwen hebben in FTTH dan in draadloze netten. Draadloos kan zonder grote moeite afgetapt worden: het is en blijft tenslotte broadcast. Ik kan mij goed inbeelden dat de CIA, MI5 en de FSB bijzonder tevreden zijn over de populariteit van mobieltjes: zo kunnen zij moeiteloos afl uisteren, ze hoeven niet eens een tap aan te vragen. De drugkoeriers weten dat al lang, en gebruiken alleen Pay&Go kaarten.
Karel Uyttendaele was in een vroeger leven directeur bij Agoria en bij HP en kabinetschef van de Staatssecretaris voor Informatisering van de Staat.
