Burgerzin zal niet volstaan
2009 is een belangrijke jaar in de geschiedenis van de elektronische identificatie van personen. Zowel in Groot-Brittannië als in België vormt dat jaartal een mijlpaal: binnen twee jaar zullen alle Belgen immers over deze nieuwe identiteitskaart met chip beschikken. En ze zullen gebruik maken van tal van diensten die nu al dank zij de eID mogelijk zijn. En in Engeland? Als het een beetje meezit, zullen een aantal Britten in datzelfde jaar de eerste eID in handen krijgen.
De introductie van de elektronische identiteitskaart is in België bijzonder vlot verlopen. In Albion daarentegen heeft de eID een lange lijdensweg achter de rug. Een paar weken geleden lazen we in het Britse informaticavakblad Computing dat de Britse overheid de laatste jaren meer dan 50 miljoen pond uitgaf aan consultancy. Een dikke tachtig bedrijven factureerden de Britse overheid dagelijks ruim 50.000 pond aan advies. Ondanks al die goede raad blijft het programma kritiek krijgen, niet in het minst uit de IT-sector zelf, die eindelijk aan de slag wil en ook hard- en softwarecontracten wil binnenrijven.
Nu hebben de Britten natuurlijk wat tegenkanting gekend om de eID er door te krijgen. Net als in andere landen is er onder de bevolking altijd een heel sterke stroming geweest van verzet tegen een verplichte identificatie. Wat men vreemd kan vinden: toen ik recent Londen met een toeristisch uitje vereerde, ben ik wellicht een paar duizend keer gefilmd, net als iedere andere toerist en Britse ingezetene.
En daar komt verbazend weinig protest tegen. Wat het de Britten ook niet makkelijker maakte, is het ontbreken van een nationaal rijksregister, bij ons de basis voor de succesvolle introductie van de eID. De Britten gaan hun gegevens voor de eID nu halen uit de informatiesystemen van het Department for Work and Pensions.
In ieder geval toont het contrast tussen de eID in Groot-Brittannië en in België aan dat onze overheid op IT-vlak over de nodige slagkracht beschikt. Toegegeven, niet ieder project bij de overheid krijgt het sterke project management mee dat het tot een succes kan maken. Al zijn we er van overtuigd dat de politiek in mislukkingen als het Feniksproject bij Justitie een groot stuk van de schuld op zich mag nemen.
Op vele andere terreinen loopt de IT bij de overheid wel goed, en stilaan is men daar het stadium voorbij dat IT alleen maar de interne werking verbetert: steeds meer wordt net als in het bedrijfsleven gekeken hoe IT kan helpen bij het verwezenlijken van de doelstellingen van de overheid: het verlenen van diensten aan de burger. Zo onderzoeken steden en gemeenten hoe IT het contact met de burger kan vereenvoudigen, hoe de communicatie naar de burger sneller en efficiënter kan gebeuren. Technische hoogstandjes worden daarbij niet geschuwd.
Misschien moet de overheid ook kijken welke oplossingen de privésector zoekt voor het tekort aan informatici. Meer nog dan het bedrijfsleven heeft de overheid moeite om goede mensen aan te trekken, want de arbeidsvoorwaarden bij federale en andere overheidsdiensten zijn niet aangepast aan de moderne tijden. De overheid zal niet kunnen volstaan met een beroep te doen op de burgerzin van de informatici, ze zal haar aanwervings- en verloningsbeleid in een moderner jasje moeten stoppen.
José Delameilleure is uitgever van de B2B-bladen van Minoc Business Press. De afgelopen twintig jaar was hij in de IT-sector actief als journalist, marketeer en business developer.
