Gemeentelijk nutsbedrijf telecominfrastructuur
“Op het vlak van internetconnectiviteit aan hoge snelheden doet Europa het nu beter dan de VSA. Toch moeten we oppassen voor zelfgenoegzaamheid. Japan en Zuid-Korea staan aan de top van de aansluitnetten die tweewegsbandbreedtes van 100 Mbps bieden. Enkel FTTH (glasvezel tot de woning) garandeert deze kwaliteit. Wij staan voor een revolutie in de aansluitnetten en moeten er op letten dat wij de consument niet enkel snelheid maar ook keuze en innovatie garanderen. Gemeentelijke overheden en regelgeving hebben hierin een voorname rol te spelen.” Dit was zowat de teneur van de nieuwjaarswens van Eurocommissaris Viviane Reding tijdens een seminarie op 14 januari 2008 door KPN georganiseerd. Thema: “Next generation networks: the end of infrastructure competition?”
Opmerkelijk was haar analyse van de moeilijkheden die komen kijken bij de aanleg van aansluitnetten van de volgende generatie: zij voorziet niet enkel kostobstakels (van 300 € tot 1000 € per woning) maar vreest ook voor een nieuwe beperking van de concurrentie. “Als één speler het aansluitnet in zijn macht krijgt dan zal hij steeds proberen om de markt af te schermen of ten minste enkel toegang te verlenen aan voorwaarden die hij wenst”, stelde zij. “Toegang verzekeren tot netwerken van de volgende generatie is daarom de meest belangrijke beleidstaak in de telecomsector. Enerzijds moeten wij investeringen aanmoedigen terwijl wij er anderzijds voor moeten zorgen dat niemand de kans krijgt om marktoegang te beperken.”
En ze nam geen blad voor de mond: “Behalve in de gevallen waar niet-discriminatie in de structuur van de markt is ingebouwd – bij functionele of structurele scheiding – zal het telecombedrijf steeds zijn nieuwe infrastructuren op een zodanige manier ontwerpen dat het ofwel de toegang voor de concurrentie controleert of sterk beperkt.”
En dan liet zij haar licht schijnen op de methodes om de heel hoge debieten tot bij de consument te krijgen. In een eerste model legt de historische operator glasvezel aan tot in het straatkabinet en gaat vandaar verder met VDSL. Zij vreest dat deze technologie op korte termijn de gevraagde bandbreedte niet zal aankunnen en dat het alternatieve operatoren aan middelen zal tekortschieten om hun schakelcapaciteit op te schalen.
In een tweede model legt de historische operator FTTH aan. Hier voorziet mevrouw Reding technische moeilijkheden bij de ontbundeling van de diensten op deze glasvezel, niet in het minst omdat de historische operator zijn controle op het aansluitnet nog verhoogt. Een derde model voorziet in punt-tot-puntnetwerken die gebruik maken van gemeenschappelijke buizen. Dit model garandeert niet-discriminatie tussen de verschillende operatoren, maar Reding vreest dat de totale kost te hoog zal uitvallen.
Daarom kon de aandachtige luisteraar zich niet van de indruk ontdoen dat haar sympathie uitgaat naar open municipale FTTH-netwerken zoals Stockholm en Amsterdam die op dit moment uitrollen. Deze steden creëerden een ‘infrastructuurnutsbedrijf’ (in een publiek/private samenwerking) dat investeert in buizen en donkere glasvezel. Dat nutsbedrijf verhuurt FTTH-aansluitingen aan een veelvoud van dienstenleveranciers. De overheid en de burgers krijgen toegang tot een hoogperformant netwerk goed voor verschillende decaden; de open mededinging is gegarandeerd; investeerders zien hun inkomsten verzekerd voor de lange termijn en … de nood aan concurrentie tussen infrastructuren vermindert sterk.
Karel Uyttendaele was in een vroeger leven directeur bij Agoria en bij HP en kabinetschef van de Staatssecretaris voor Informatisering van de Staat.
