The world is fat

Nee, deze column gaat niet over obesitas. En er is ook geen typfout in de titel geslopen, dus het gaat
niet over het boek van Friedman ‘The World is Flat’. Deze column gaat gewoon over lekkere vette
websites. En nee, niet over seksueel prikkelende pagina’s, maar gewoon over de
toekomst van websites, en die toekomst die is vet.

Toen de dieren nog spraken en we de eerste websites gingen bouwen, dan bouwden we die in de
prehistorie van het internet nog gewoon in HTML. HTML was een ramp. De pagina’s waren moeilijk te
bouwen, moeilijk te onderhouden, en al snel deed de grap de ronde dat HTML de afkorting was van
‘High Traffic Money Laundering’, want het onderhoud van pagina’s was zo verschrikkelijk duur dat je
er makkelijk drugsgeld mee kon witwassen.

Webpagina’s zijn nooit ontworpen om heel interactief te zijn, ze werden gewoon ontworpen om er
eenvoudige teksten en grafiekjes mee af te beelden. Maar dat begon al snel te vervelen.
Binnen de kortste keren zat iedereen te zoeken naar manieren om pagina’s toch interactiever,
creatiever en sappiger te maken.

De eerste experimenten kregen we in de vorm van Java applets. Met die Java applets konden we een
pagina pas echt ‘rijk’ maken. Rijke pagina’s waren die pagina’s waar de gebruiker mee kon
interageren, mee kon werken en die eigenlijk even intuïtief en gebruiksvriendelijk moesten zijn als
gewone Windows-applicaties. Schitterend idee, tot bleek dat het programmeren van die Java applets
nog meer monnikenwerk was dan het Brugse kantklossen, en dat je de drugsmaffia in Bolivia
pas echt blij kon maken door een heleboel Java applet-programmeurs aan het werk te zetten. Terug naar af dus.

Het is dan een hele tijd heel saai geweest op het net. De pagina’s werden armer en armer in plaats
van rijker, en na de term ‘Thin Client’ waar we het over ‘dunne’ pagina’s hadden met heel weinig
interactie, kwam zelfs de term ‘Anorexic pages’. Het resultaat was dan ook navenant: webapplicaties
waren veel minder aangenaam om te gebruiken, veel minder ‘responsief’ dan gewone Windows-applicaties, en je zag altijd het verschil tussen een webapplicatie, en een gewone applicatie.

Tot nu. Ineens is de internet wereld wakker geschud, en onder het Web 2.0-fenomeen is de term
‘rijke’ applicatie weer gloednieuw leven ingeblazen. Het absolute modewoord vandaag is RIA. Als je
geen RIA hebt, dan tel je niet meer mee. RIA staat voor Rich Internet Application, en de nieuwe
generatie webapplicaties ziet er gewoonweg schitterend uit: even gebruiksvriendelijk, snel en
flitsend als een gewone applicatie, maar dan veel sexier en veel mooier. Vette applicaties, in alle
betekenissen van het woord, jippie jee ! FAT is back!

En plots is het oorlog. Eerst kwamen de Java-jongens met hun AJAX-verhaal om vette, rijke applicaties te bouwen, maar dat blijkt nogal een gekunstel te zijn om zo RIA’s te bouwen. Dan kwam Adobe met hun FLEX-manier van ontwikkelen, die heel nauw aansluit bij het Flash-verhaal. En dan hadden we Microsoft natuurlijk. Microsoft kon gewoon niet achterblijven in het vette web, en bedacht dan zijn Silverlight Framework. Jarenlang was het een trieste kale bende op het arme magere internet, en nu opeens staan er drie reuzen met elkaar te vechten.

Het kan me helemaal niet schelen wie het gaat winnen, als we maar vette web-applicaties krijgen. We
hebben jarenlang moeten sukkelen met usability van het ergste kaliber, gewoon omdat een
webapplicatie veel te eng en arm was om echt gebruiksvriendelijk te zijn. Nu, eindelijk, kunnen
ontwerpers toepassingen bedenken en maken die echt makkelijk te gebruiken zullen zijn, en echt een
doorbraak kunnen bieden voor webapplicaties. Ik heb een demo gezien van eBay op een rijke interface,
en geloof me: Once you’ve had FAT you’re never going back. De banken zijn volop bezig met het bouwen van vette homebanking-applicaties, de overheid spreekt over vette overheidssites… Alles lekker vet.

Het is alleen nu aan de designers. Het is aan de usability experts. Het is aan de creatievelingen om
met die vette technologie aan de slag te gaan en er echt iets van te maken. Hopelijk zullen ze er
iets meer mee doen dan de absolute ‘kiekens’ die de huidige interfaces aan de benzinepompen hebben
ontwikkeld. Ik kan me er nog altijd grondig aan ergeren dat ze bovenop de bestaande eenvoudige LCD
schermpjes die we al jaren gebruikten, nu prachtige grote kleurenschermen hebben gemonteerd, die
vooral dienen om de tekst te displayen ‘Gelieve de instructies te volgen op het kleine scherm
hieronder.’

Wel, wat een genie van een designers hebben zich daar jaren in commissies over gebogen.
De wereld kan voor mij niet vet genoeg worden. Tien jaar lang hebben we ons moeten behelpen met
magere schermen en afgrijselijke interfaces. Lang leve de Vette Revolutie !