Oordeel nooit voor vrijdag
Ik heb als journalist misschien al honderden productdemo’s mogen meemaken. Af en toe gaat er iets grondig mis. En heel soms draait zo’n demonstratie echt op een sisser uit. Ik herinner mij bijvoorbeeld een presentatie van het toenmalige Scansoft over spraaktechnologie, sowieso al een risicocategorie. De getoonde toepassing deed toen zowat alles, behalve waar ze voor bedoeld was. Er staat mij ook een CRM-demo van Siebel voor de geest, waarbij de demo-pc crashte en voor de zowat vijfduizend klanten op de user conference letterlijk het licht uitging. Helemaal hilarisch was een demo in de gebouwen van PriceWaterhouseCoopers.
De naam van het bedrijf dat de demonstratie verzorgde, herinner ik me al niet meer (ik denk dat het om het al eveneens voormalige Evisor ging). Maar waar ik wel zeker van ben, is dat ze toen over het hoofd hadden gezien dat er in de gebouwen van PWC indertijd geen behoorlijke gsm coverage aanwezig was om de mobiele toepassing te tonen. Helaas moest Evisor dat toen pas tijdens die demo ondervinden. Een week of twee geleden op een donderdagavond was het weer van dat. Ik had een persbericht gekregen van Daronet. Bij zo’n naam denk ik spontaan aan de yoghurt die mijn zoontje van vijf tijdens zijn ontbijt verorbert.
Maar het bleek om een Israëlisch bedrijf te gaan dat KMO’s een hosted web content management (WCM)-toepassing aanbiedt via een recent opgericht Europees hoofdkwartier. “Een gepersonaliseerde website in een half uur”, stond uitdagend op het persbericht. Waarna ik, die toch net de laatste hand legde aan een content-managementdossier voor dit blad, toch even de proef op de som wilde nemen.
U kan het al raden: ook deze demo ging de mist in. Of beter: we kwamen er zelfs niet aan toe. Het begon nochtans mooi met een eigen, fictieve website die de Daronet-manager voor dit blad had gemaakt. Maar de server, die voorlopig ook nog in Israël staat, was zo traag dat ik eigenlijk een half uur heb zitten wachten tot het WCM in mijn browser opstartte. Wat toen overigens nooit is gebeurd.
Aan personaliseren zijn we dus al helemaal niet toegekomen. Wat je van het updaten van websites ook mag beweren, anno 2008 is dat nog lang geen gemeengoed. Er zijn nog veel technologische aspecten die in de kinderschoenen staan. Ik vermoedde al zoiets en ik hoop dat ze dat bij dat Israëlisch bedrijf intussen ook wel begrepen hebben. “Mijnheer Visterin, oordeel alstublieft niet op wat u vanavond gezien heeft”, smeekte de Daronet-manager toen ik afscheid nam aan de telefoon. Waarna ik hem vriendelijk antwoordde dat ik “geen lelijke dingen ging schrijven”. Of toch niet al te lelijk. De dag nadien belde hij me terug op de redactie om fier te melden dat het systeem weer helemaal up and running was.
En of ik toch niet eens wilde proberen om in te loggen. Ik heb hem op het hart gedrukt dat ik dat nog zal doen. Ik geloof hem graag, heel graag zelfs. Maar helaas is het er tot dusver nog niet van gekomen. Eerst moest dat dossier voor dit blad nog de deur uit. Daarna vloog ik van de weeromstuit de oceaan over voor een EMEA press event van een groot Amerikaans IT-bedrijf. Daar belde zijn PR-verantwoordelijke me nog op de gsm. Maar helaas kon ik toen amper met hem praten. Net in een demo.
