Eén terabyte per persoon
Eén keer per jaar is het hier op de redactie uitkijken naar het boek van Fred Moore. Die naam zegt u waarschijnlijk niets, maar Moore is een van de meest vooraanstaande experts in opslagtechnologie. Typt u ‘Fred Moore’ in op Google, dan verschijnt zijn eigen website helemaal bovenaan. Hoger dus dan de Wikipedia-pagina waar een vijftal andere Fred Moores de revue passeren, waaronder een bekende bokser en de ontwerper van Mickey Mouse.
Helaas hebben we Fred Moores storagebijbel dit jaar niet gekregen. Mijn collega heeft er nog even naar gepolst, toen hij volop bezig was om onze eigen storage for dummies-gids uit te schrijven. Jammer, want er valt altijd wel wat in te vinden. Dankzij Moore kwamen we onder meer te weten dat 5 megabyte de volledige werken van Shakespeare bevatten. Dat 5 gigabyte goed is voor een DVD-film en dat 200.000 terabyte het digitale equivalent is van al het gedrukte materiaal ter wereld. Al ging hij ook dieper in op geavanceerde technologieën als data recovery en virtualisatie, om er maar een paar te noemen.
Moore bracht droge materie als storage op een heldere manier over. Geen sinecure, zo weet ik. Heel wat vaklui die wij interviewen, hebben het daar behoorlijk moeilijk mee en raken niet verder dan hun eigen technisch jargon. Hij deed mij altijd denken aan mijn oude professor accounting. Die kon indertijd ook al een hele aula boeien, met iets wat eigenlijk het saaiste was wat er op de universiteitsbanken te rapen viel.
En er is ook nog die andere man, die de wereld van opslagtechnologie heeft gepopulariseerd: Gordon Bell, een researcher bij Microsoft, die ook helemaal bovenaan eindigt in Google als we zijn naam intypen. Gordon Bell is vooral bekend van een opmerkelijk initiatief, waar hij rond de millenniumwisseling mee begon: hij probeerde alle informatie die hij zelf maakte of te verwerken kreeg, op te slaan: boeken, muziek, telefoongesprekken, foto’s, enzovoort. Om enkele jaren later tot de bevinding te komen dat elk menselijk leven goed was voor gemiddeld één terabyte of duizend gigabyte aan digitale data.
Als ik de rekensom maak, dan zou de digitalisering per leven dus leiden tot een totaal van 6,6 miljard terabyte, oftewel 6,2 zetabyte storage, een veelvoud van wat er nu wereldwijd zowat beschikbaar zou zijn. Want dat we met z’n allen in de toekomst alsmaar meer zullen bewaren, staat in de sterren geschreven. We worden er ook alsmaar afhankelijker van. Storage is, net als security overigens, een noodzakelijk kwaad: je denkt er liever niet aan, maar als je het nodig hebt, kan het maar beter in orde zijn.
De voorbije jaren heeft storage aan belang gewonnen door de groeiende bekommernis rond onmiddellijke beschikbaarheid van gegevens enerzijds en wettelijke verplichtingen rond archivering anderzijds. Of met andere woorden: door alsmaar meer regelneverij moeten bedrijven meer en langer bewaren.
Ook de beeldcultuur speelt in de digitale big bang een belangrijke rol. Het leeuwendeel van het digitale universum bestaat nu al uit beelden, die al of niet bewegen. Die worden gemaakt door intussen ruim een miljard toestellen, variërend van fototoestellen, medische scanners tot gsm-camera’s. We komen alsmaar meer in beeld, en creëren zelf alsmaar meer digitale beelden. Maar maak u geen illusies: ook dat zal niet meteen veranderen.
