Foei Facebook!
Alweer moeten Facebook-gebruikers en masse naar de instellingenpagina nadat de site stiekem instellingen aanpast. Ik pleit voor een betaald alternatief, om van het gedonder af te zijn.
Facebook heeft de nare gewoonte om nieuwe functionaliteit automatisch opt-out te maken. In gewone mensentaal: iedereen doet automatisch mee en je moet zelf actie ondernemen om dat ongedaan te maken. Gezichtsherkenning, de tijdslijn, plakkerige cookies en ga zo maar door.
Let op de puppy
Geef je de netwerksite het voordeel van de twijfel, dan is het bedrijf nog het beste te vergelijken met een puppy. Een trouwe metgezel, maar wel een die je voortdurend in de gaten moeten houden. Anders eet hij je schoen op. Of erger….
[related_article id=”158578″]
Maar kleine hondjes worden groot.
Met de recente beursgang heeft Facebook een hoop geld in het laatje gebracht van zijn belangrijkste aandeelhouders. Nu de netwerksite tot op zekere hoogte een publiek bedrijf is geworden, zal het echter vanaf nu met klinkende cijfers moeten komen om het vertrouwen en de aandelenprijs hoog te houden.
Agressieve verkoper
Omdat het leeuwendeel van zijn inkomsten uit advertenties komt, zal het zijn gebruikers nog agressiever moeten aansporen om alle communicatie via de netwerksite te laten verlopen. Want hoe meer statusupdates, foto’s, mobiele log-ins en gedeelde links, hoe meer informatie het bij elkaar kan harken.
De truc met de @facebook-mailadressen is een goed voorbeeld van de groeiende opdringerigheid, maar ik word ook horendol van de gemailde verzoeken in mijn inbox die me vertellen dat er iets belangrijks gebeurd is op Facebook en dat ik er bij moet zijn.
En er staat ons nog heel wat te wachten op dat gebied. Deze week testte Facebook Friends Nearby, een functie voor mobiele gebruikers die je onderweg (iOS/Android) laat weten wanneer een van je Facebook-contacten in de buurt is.
Maar wat nu als die ‘vriend’ een kledingmerk is? Of een biermerk? Facebook heeft in het verleden al vaker aangegeven dat de toekomst wat hen betreft mobiel is, waar de aankoop van fotoportaal Instagram een duidelijk bewijs van is.
Facebook heeft een eigen team wetenschappers in dienst dat uitpluist hoe het die groeiende berg informatie kan omzetten in welhaast gepersonaliseerde advertentieboodschappen, de natte droom van elke reclameman. Toch staan bedrijven nog niet te trappelen om te adverteren op Facebook. Als kersvers beursgenoteerd bedrijf zou ik daar wat zenuwachtig van worden.
Alsof het nog niet genoeg tijd kost om je sociale leven te onderhouden via Facebook, moet je je daarom bij dit bedrijf elke week afvragen: wat is er nu weer veranderd? Heb ik die foto wel met de juiste instellingen online geplaatst? En ik verwacht dat dit in de toekomst alleen maar erger wordt.
Nare trekjes
Maar wat is het alternatief? Google+ heeft weliswaar beter regelbare privacy-instellingen, maar de zoekmachine heeft, na schandalen rondom Google Street View en Buzz, steeds meer moeite om een gevoel van vertrouwen op te wekken bij zijn gebruikers.
Facebook… ik word zo moe van je.. RT @besocialonline: Facebook wijzigt stiekem e-mailadres naar @facebook.com bit.ly/LZtDgd
— maaike_s (@Maaike_S) June 26, 2012
Bovendien geeft een hooggeplaatste Google-man openlijk toe dat zijn sociale netwerk uitstekend is voor het verhogen van de advertentie-inkomsten.
Ook Twitter, alhoewel zeker niet zo privé als Facebook, begint nare trekjes te vertonen, nu bekend wordt dat het gebruikersinformatie doorverkoopt aan marketingbedrijven.
Vaste lasten
Sociale netwerken zijn er om te blijven, maar het nadeel van de gratis exemplaren is dat niet de gebruiker, maar de adverteerders de belangrijkste klanten zijn. En als Facebook op een dag te ver gaat en zijn honderden miljoenen gebruikers overstappen naar een nieuw netwerk, begint het gedoe weer van voren af aan.
De enige uitweg die ik op dit moment zie, is een netwerk op abonnementsbasis. Steeds meer mensen halen tegenwoordig al hun informatie van een netwerk als Facebook en hebben hun krantenabonnement bij het oud papier gezet. Het optellen van een klein bedrag per maand voor ‘sociale netwerkkosten’ bij de vaste lasten zou uiteindelijk minder pijn doen dan je denkt.
Want is een klein bedrag per maand niet meer dan genoeg compensatie voor wat gemoedsrust en teruggewonnen tijd?
